Czytelnia

Cykl katechez liturgicznych

Pozdrowienie

Katecheza 7 na niedzielę 12.01.2014 r.


Po wspólnie wykonanym znaku krzyża celebrans pozdrawia lud. Najprostsza, a jednocześnie bardzo bogata w treść, jest formuła: „Pan z wami”, zaczerpnięta z Pisma Świętego. W ten sposób Anioł pozdrawia Gedeona (Sdz 6, 12), Archanioł Gabriel - Maryję. Gromadzimy się w imię Trójcy Świętej, co już podkreślają słowa wypowiadane podczas wykonywania znaku krzyża: „W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Jezus zapewnia, że gdzie dwaj lub trzej są zgromadzeni w Jego imię, tam On jest wśród nich (por. Mt 18,20). Odtąd chrześcijanie nie szukają Boga gdzieś daleko czy też w jednym określonym miejscu, lecz pośród siebie. To „my jesteśmy świątynią Boga żywego”, jak pisze św. Paweł do chrześcijan w Koryncie (2 Kor 6,16), ciesząc się ze spełnienia dawnych obietnic, wyrażonych przez proroka Izajasza: „Zamieszkam z nimi […] i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem”. Pozdrowienie wypowiedziane przez celebransa przypomina, że obietnica Boża spełnia się w tej chwili, w konkretnym zgromadzeniu liturgicznym.

Na pozdrowienie celebransa lud odpowiada: „I z duchem twoim”. Ta formuła, trudna do zrozumienia, również swe źródło ma w Biblii. Św. Paweł pisze: „Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego” oraz: „Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku” (2 Kor 2, 10n). Ten, kto przewodniczy liturgii, jego „duch” (przez co rozumiemy: wnętrze, serce), przeniknięty jest Duchem Bożym, otrzymanym przez włożenie rąk biskupa, a więc w chwili święceń kapłańskich.

Proste słowa: „Pan z wami” - „I z duchem twoim” wyrażają tajemnicę zgromadzenia liturgicznego jako znaku Kościoła, który jest mistycznym Ciałem Chrystusa. Zgromadzenie jest widzialnym znakiem tego Ciała, a kapłan – znakiem Chrystusa, który jest Głową mistycznego Ciała - Kościoła.